Allein mer leefde, heeft Bertien geschreven toen ze hoorden dat haar partner niet meer lang te leven had. Naar zijn wens heeft ze dit lied ook gezongen tijdens de begrafenis ceremonie. Toen de huidige partner Roger, dit lied hoorde zei hij, dit lied moet je naar buiten brengen. Bertien hoopt dat een ander hier troost en steun uit kan putten. Ze is nu heel gelukkig met haar huidige partner, maar dat betekent niet dat ze hem vergeten is of nooit meer verdriet ervaart. Maar het leven gaat verder en het was ook zijn wens dat ze verder zou gaan. Ze wilde er niets van weten toen hij zei dat als ze iemand anders tegen zou komen, dat ze daar verder mee moest gaan. Ze was te jong om alleen te blijven, waren zijn woorden. Achteraf was ze zo dankbaar voor deze woorden.

Ze draagt dit lied op aan hem. In de video die ze bij dit lied gemaakt heeft wordt dit duidelijk.

De kaars in het begin, die nog steeds voor hem brandt. Het hart van pyrite dat letterlijk op zijn hart heeft gelegen. Maya de witte poes voelde waar ze mee bezig was tijdens de video. De nacht na zijn overlijden kwam ze ‘s nachts bovenop Bertien zitten en begon ze heel hard te huilen. Ja, ook dieren rouwen. De schoenen symboliseren en versterken de tekst, het lege huis waarin je achterblijft, terwijl zijn achtergelaten spullen nog zijn energie uitademen. Het gordijn gaat dicht, een afsluiting, maar ook een nieuw begin. Maar de liefde blijft altijd aanwezig.

Toen kwam haar huidige partner Roger in haar leven en raad eens wie dit gearrangeerd heeft? Bertien kende Roger van het straatmuzikantenfestival waar ze beiden aan deelgenomen hebben. Roger won in 2015 en Bertienheeft in 2017 het straatmuzikantenfestival gewonnen. Vorige zomer kwam ze hem weer tegen. Ze raakten in gesprek en ze had hem uitgenodigd om bij haar te komen eten. Ze zouden kijken of ze muzikaal iets samen konden doen. Tijdens dat gesprek op straat was er al een vonk overgeslagen. Ze kon niet meer wachten tot die bewuste afspraak. Ze ging al een paar dagen eerder kijken hoe Roger op het Onze Lieve Vrouweplein speelde. Daar speelt hij vaker met zijn draaiorgeltje. Hij zingt Limburgse liedjes, Franse chansons, maar ook mooie evergreens. Daar kwam een ouder vrouwtje naar hen toe die in de tegenovergelegen appartementen woonde. Ze vroeg of we ze elkaar hoorden. Ze zei nee, maar haar hart zei ja. Ze vroeg of ze koffie lusten. Ja, dat vonden ze een goed idee. En ze ging naar huis en maakte koffie voor hen beiden. Ze kwam met twee mokken koffie op een hartvormig dienblad terug en zette deze voor hen neer. Ze dronken de koffie op en Roger ging weer verder met zingen. Hij zong, You raise me up, en Bertien barstte in tranen uit. Het vrouwtje troostte haar en zei, “ ik wil jou iets geven”. Ze gaf haar de mok waar ze koffie uit had gedronken. Een mok met rozen en op de achterkant een vlinder. Dezelfde vlinder die Bertien ook op haar arm heeft laten tatoeëren. Deze vlinder symboliseert haar overleden zoontje Daniel. Naast die vlinder staan drie rozen, deze staan voor haar drie kinderen. Ze liet haar de tattoo zien en vertelde over haar kinderen. Ze wendde zich naar Roger en zei, “ mooie ogen hé”. Dit waren de exacte woorden die haar overleden partner tot bijna vervelens toe tegen haar zei, “ mooie ogen”. En toen wist ze het zeker, Roger was niet zomaar in haar leven gekomen. En het oudere vrouwtje, hebben ze nooit meer gezien.

Begin dit jaar zijn Roger en Bertien getrouwd. Het was voor hen een logische stap nadat ze zijn gaan samenwonen. Ze genieten van elkaar, van de liefde en van het leven. En ze weet dat haar overleden partner dit zo gewild heeft. Hij komt soms nog langs en dan weet ze, alles is goed zoals het is.