We spraken er zo vaak samen over, de andere wereld. De wereld waar ook Daniel mijn eerstgeboren zoon verblijft. Hij kwam levenloos ter wereld, in het moment niet te bevatten. Het was hartverscheurend, ik dacht dat ik nooit meer van dit verdriet zou herstellen. Totdat Daniel mij de deur opende naar de andere wereld. Ik ben zo dankbaar dat hij er is. Hij brengt inzichten. Laat metaforische beelden zien, maar brengt ook boodschappen over. Ronald begreep precies wat ik bedoelde als ik hem vertelde over Daniel. Dat was zo, vanaf de eerste dag dat ik hem ontmoette. Ik werd verliefd op zijn ziel. Alsof we al meerdere levens en zelfs werelden bezocht hadden. Diepe gesprekken in de avond, in de zomer op het balkon, in de winter gezellig binnen, volgden. Het leek tijdloos. We bezochten de kasteeltuinen in Arcen. Daar namen we beide bijzondere ervaringen waar. We vulden elkaar aan. En zo kregen we een beeld van daar zich jaren geleden had afgespeeld. Dat gebeurde ook regelmatig als we wandelden door de bossen. Vooral langs het Duitse grensgebied waar veel was gevochten tijdens de tweede wereldoorlog,  kregen we beelden binnen. We spraken erover samen en soms werd iemand weer naar het licht geholpen. Maar zaken die zich langer geleden hadden afgespeeld kwamen ook voorbij. We genoten van onze reis samen hier op aarde. Totdat Ronald ernstige complicaties kreeg na een relatief kleine ingreep aan zijn hart. Op korte tijd diende zich de ene na de andere tegenslag aan. Hij was al zijn leven lang ziek, had inmiddels zijn tweede donornier. Maar hij hield zich altijd sterk, soms te sterk. Maar  Ronald werd heel ziek en een levensreddende operatie zou juist fataal worden. Hij koos er zelf voor om niet nog een operatie te ondergaan. Na zeven weken in het ziekenhuis verbleven te hebben, werd hij overgeplaatst naar het Hospice in Maastricht. Een verademing. Hij werd heel goed verzocht. Tijdens zijn ziekenhuisverblijf, heb ik liedjes geschreven aan zijn bed. Naderhand in het hospice had één van mijn gitaren een vaste plek op zijn kamer. Iedere middag na de lunch vroeg Ronald, `ga je nu weer voor mij spelen`?  Iedere keer als ik het lied, Een tuin vol Blomen zong, maakte hij na afloop zijn ogen open en zei hij, ´mooi`. Op 27 september 2023 stierf Ronald. Ik lag naast hem, met mijn hand op zijn hart. Ik heb naar zijn wens, Een tuin vol Blomen en Allein maar leefde, de liedjes die ik voor hem geschreven had, op zijn begrafenis gezongen. Ik mocht een stukje tekst dat ik had geschreven voor hem voordragen, meer wilde hij niet. Na de ceremonie hebben we hem onder trom begeleiding naar zijn graf op een natuurbegraafplaats gebracht. Zijn lichaam is terug naar moeder aarde gekeerd. Op een prachtige plek. Zijn ziel komt mij nog regelmatig bezoeken.